Fred en Edith

Op donderdagavond krijgen we te horen dat het vliegtuig geen tussenstop zou maken in Reijkjavic. Het was nog niet bevestigd dus wachten we de berichten van de piloot af.

Zodra we in het vliegtuig zitten meldt hij dat we inderdaad rechtstreeks vliegen op Amsterdam. Dat scheelt ons twee uur en dat is fijn na een nacht met weinig slaapuurtjes.

We komen aan om 13.55uur en al snel komen de tassen van de bamd. Ook de treintijden sloten goed aan en bij aankomst op Den Haag centraal reed net de tram binnen. Al met al stonden we om 16.00uur thuis voor de deur.

Het weer is nog steeds geweldig. We hebben de gehele reis geen gebruik gemaakt van de winterkleding en de dikke jassen. Weet je alles......

 Vertrek uit Calgary om  20.50 uur 8 oktober Canadese tijd

Aankomst op Schiphol  15.30 uur 9 oktober Nederlandse tijd

Koffers pakken en richting treinstation, met de OV kaart naar Den Haag en met de tram naar huis.

We hebben de wekker gezet op 07.00 uur Canadese tijd om dat er nog genoeg te doen is voor vertrek. Om 6.45 uur zijn we al wakker geworden en opgestaan, gelukkig maar want de wekker is niet af gegaan. Douchen, aankleden en ontbijten, daarna de camper voorbereiden voor het inleveren. Alle tanks legen en rondom nog even nalopen. Alle tassen zijn gepakt dus rijden we om 09.00 uur naar het vliegveld.

Aangekomen op het vertrekplatform leveren we de tassen in bij het bagagedepot. Bij de camper terug gekomen staat er al een mannetje met een geel veiligheidsvest om te kijken of we er niet te lang staan, het is een plaats voor alleen uitladen. Niets aan de hand en we rijden naar Canadream om de camper in te leveren.

Daar aangekomen zijn we niet de enigen, aanschuiven maar. Na ons volgen er nog velen en de rij staat al buiten het hek. We worden geholpen en de meneer die ons helpt zoeft om de camper heen en werpt een blik naar binnen en zegt  “Oke” en we kunnen naar het office om de administratie af te handelen. Alles borg wordt gelijk terug gestort en met 5 minuten staan we buiten. Niks over het rooster of het schaaltje. Hebben we de grote schaal voor niets gekocht maar ja dat geeft nog wel een goed gevoel.

Met gierende schoenen verlaten we de afleverplaats waar de rij alleen maar groter wordt. We lopen 10 minuten naar het treinstation waar we gisteren ook zijn opgestapt. We weten al aardig de weg. We gaan downtown en rijden door tot de andere kant, dan kunnen we rustig terug lopen. De eerste staten, street 10 tot 6 hebben we zo gezien, dan begint het beter te worden. Tussen de kantoorpanden zijn de straten totaal anders dan de rest, restaurantjes, casino, theater en starbuck in een enorm kantoorgebouw. Daar drinken we koffie weer zo’n plons voor de hele dag. We brengen nog een bezoek aan the Olympic plaza en dan hebben we Calgary wel gezien en kunnen we naar het vliegveld.

Hot, hot, hot, hoe is het mogelijk, de zon strak aan een blauwe lucht. Wij gaan na alle rituelen met het openbaar vervoer naar Heritage park. Dat moet je volgens de Canadezen gezien hebben.

Eerst met de camper naar de treinhalte, een kruising tussen de metro en de trein. We rijden over Hw 1 net als gisteren en vlak voor de afslag van het winkelcentrum ligt ons rooster, een meter uit de kant. Dan maar deze afslag nemen en de camper parkeren. Terug gelopen aan de kant van de Hw en ja dat is het rooster, er is wel een auto overheen gereden dus helemaal gaaf is het niet meer.

Aangekomen bij de camper het rooster zo goed als het gaat met een tangetje oplappen. De verf springt er aan alle kanten af maar we krijgen het rooster passend om het weer terug te plaatsen. Zie je in ieder geval de bedrading en koperleiding niet.

Nu doorrijden naar de trein halte Rundle en parkeren bij weer een ander winkelcentrum.

Met lijn 202 rijden we downtown en stappen uit bij Olympic plaza. We kijken wat verbaast om ons heen want Calgary komt heel anders over dan Vancouver. De mensen zien er anders uit en de eerste indruk is een crimineel sfeertje. Veel louche personen, zwervers aan de kant van de gebouwen in elkaar gedoken. Rommelig en gehaast, geen gezellig sfeertje om te gaan wandelen. Maar we moeten verder aan de andere kant van de straat met lijn 201. De haltes liggen hier verder uit elkaar dan in Nederland, de afstanden tussen de haltes loop je niet even zoals in de kinkerstraat, of welke straat dan ook.

We stappen uit en het perron stroomt vol met mensen, wanneer je met je ogen knippert is het weer leeg. Iedereen heeft haast en verdwijnt door de talloze deuren die er op het perron zijn.

Beneden aan de trap staan we om ons heen te kijken, welke kant op. We weten inmiddels dat je met ander maatstaven moet rekenendan in Nederland dus nemen we geen risico en vragen het aan een vrouwelijke buschauffeur. Neem bus 20 voor een paar haltes en dat doen we, nog steeds op het zelfde kaartje van 2,75 cad Gelukkig dat we met de bus zijn gegaan want de afstand was weer huge.

Aangekomen bij het Heritage park gaan de vesten uit, het is niet meer uit te houden zo warm is het. We lopen het park in en het is niet druk. We zien een gebouw, dat is het gas museum, de Canadezen zijn trots op hun benzinepompen en daar hebben ze een museum van gemaakt. Nee dank u, dat hoeven we niet te zien, dan gaan we maar koffie drinken op het enige terras wat daar is, een plekje in de schaduw. We zitten en de ober op senior leeftijd komt naar ons toe met de lunchkaart. Wij bestellen twee koffie en voor het eerst ontmoeten we een onvriendelijke Canadees. Gelukkig ,die zijn er ook. Nee, we serveren geen koffie alleen de lunch of we de tent willen verlaten. Nou dan niet, daar gaan twee goede klanten met toch gauw een omzet van misschien wel 10 cad.

Op de terugreis met bus 20 en de 201 en de 202 komen we voor ons bekenden tegen die naar het vliegveld gaan, we praten nog even wat, we waren ze ook in Blue river tegengekomen.

Goede reis, wij doen morgen het zelfde.

Het vliegtuig van 20.50 uur Canadese tijd, Nederlandse tijd 04.50. Aankomst in Nederland 15.30 uur. En dan met de trein naar Den Haag. Maar dat is pas morgen en overmorgen.

Terug bij de camper gaan we het shopping center in en nemen een ijsje en een strawberry milkshake voordat we terug rijden naar de campground.

Op de campground sluiten we de camper weer aan op het elektra en zetten een lekker Hollands bakkie koffie., van Starbuck.

Tot zo ver en kunnen het bericht en het schaars aantal foto´s op het internet worden gezet.

<http://maps.google.nl/maps/ms?hl=nl&ie=UTF8&msa=0&msid=101273003689840652488.00048c8d06e29e1a80982&z=9>

route

Vandaag is de start van de laatste etappe, die naar Calgary. Daar zullen we over twee dagen het vliegtuig pakken richting Amsterdam. Het is nog niet duidelijk wat de werkelijke vertrektijd wordt, die kan varieren van 18.50 tot 20.50uur. Morgenochtend kunnen we het vertrekschema bekijken en het plan trekken voor de rest van de dag.

Om 09.00uur zitten we bij Starbucks voor de koffie, cake en internet. De volgorde kan ook geheel anders zijn, sterker nog, dat is ie ook. Zet internet maar vooraan in de rij.

Om 10.30uur rijden we na te hebben getankt richting Calgary, met de afspraak te stoppen als er iets bijzonders was te zien. Nou dat was er dus niet. De weg van 138 kilometer was een lange prairie van droog grasland en wat heuvels in de weg. Onderweg komen we langs het Olympisch dorp, dat pakken we meteen mee. Het ziet er een beetje stilletjes uit. Er is geen sneeuw, weinig mensen. De skipistes en de bobsleebaan staan er verlaten bij.

Veel eerder dan verwacht komen we aan op de camping, een beetje gedateerd, dat wel. Maar alles is aanwezig, een wasserette, douches, een winkel en jawel er is wifi, dus kan er worden geinternet.

We krijgen een plek aangeboden op een veld waar verder nog niemand staat. Ton en Leny zouden hier drie dagen blijven maar die zijn waarschijnlijk een dagje Calgary aan het doen.

Het internet wordt geactiveerd en skype roept pa op. Die reageert meteen met `wat ben je laat`. In Nederland is het dan 21.00uur. Het laatste nieuws wordt doorgenomen en de laatste foto´s bekeken. We nemen afscheid met de belofte donderdagmiddag om 17.00uur te skypen.

We gaan de was doen vanwege de shit van gisteren, die plakt voor een deel nog aan de spijkerbroek.

Daarna vertrekken we naar het wasstation voor de RV, even kijken hoe het werkt, waar het is en wat het kost.

We rijden hem er maar meteen door. Misschien moeten we dan later zo hier en daar nog een vlekje wegwerken maar het ergste is er af. Blinkend rijden we de RV naar buiten, hij is als nieuw. Trots rijden we ermee richting winkelcentrum om wat boodschappen te doen. In de supermarkt kopen we de vervanger van de gebroken schaal. We willen de boodschappen in de RV leggen en merken tot onze schrik dat er een ventilatieklep weg is, die van de vriezer. `Gestolen`, of `verloren`. `Nee, verliezen kan niet want net zat hij er op`. `naar het politiebureau dan maar?. “ze zien ons aankomen”. Voor de zekerheid rijden we de hele weg terug naar de wasstraat. Ogen gericht op de berm. Geen ventilatieklep te bekennen.

Dat gaat geld kosten. Het enige dat vandaag weer voor niets was, is het weer, stak blauwe lucht en de zon.

We rijden de campground weer op en zien dat het hele veld nu vol staat. Ook Ton en Leny zijn er.

We zetten de foto’s op de pc, niet veel vandaag. Het is heel karig. Misschien is er morgen meer op de gevoelige plaat te leggen.

Opgestaan met spierpijn want het slechte matras gaat na meer dan twee weken wel vervelen, nog even vol houden. Douchen en dan gaan we ontbijten bij Starbucks coffee in Banff voor het internet. Lekker dubbele espresso met citroencake. En ons huiswerk plaatsen op internet.

Voor het vertrek eerst even de tanks legen bij het sanistation. Staat de hendel nog open?. Bij het losdraaien van de dop schiet de shit over de grond, mijn schoenen en tegen mijn spijkerbroek, lekker dan.Eerst alles wegspoelen met water, andere broek en schoenen aan en dan kunnen we vertrekken.

Bij Starbucks zitten we door het internetten langer dan de espresso´s en we bestellen een kleine regular caffee, dat is dan gelijk een halve liter, daar doen we er lekker lang mee.

We gaan een wandeling maken bij Fenland omdat ze zeggen dat daar veel beesten zijn, Bevers, Elanden en Wapiti´s. De wandeling van 2 km hebben we op ons gemak gelopen en stilgestaan in de hoop een dier te zien, niets, grote pech, geen eikie dag vandaag.

We zijn doorgereden naar de Banff Gondola, een kabelbaan die ons naar 2283 meter brengt, vanwaar je een geweldig uitzicht hebt over de Rocky Mountans, Banff Valley en Bow river.

Daar is een houten wandelroute gemaakt van trappen en bordessen van 1 km naar een weerstation uit 1931. Op de verschillend plateau´s kun je van het uitzicht genieten. Bij het naar beneden gaan in de kabelbaan  zegt de jongen die ons helpt instappen, “goede reis”en doet de deuren dicht. We zijn koud het station uit, 10 meter, stopt de kabel en hangen we boven de afgrond voor 5 minuten maar het leek langer, daarna gaan we naar beneden.

Op de parkeerplaats spotten we een Least Chipmunk, een leuk beestje de grote van een muis met bruine strepen over zijn rug.

We rijden op ons gemak terug naar Banff om de stad verder te bekijken. De lunch is erbij ingeschoten dus even een minibroodje bij de Mac halen. We maken een kleine wandeling door het Banff park, een ontmoetingsplaats voor de bewoners uit Banff.

Na het bezoek aan Banff rijden we terug richting Campground en rijden toch even door. We komen bij de Hoodoo´s een prachtig uitzicht van rotspilaren die in de ijstijd zijn ontstaan door smeltwater. Geweldig om te zien. Achter ons beweegt iets en dat zien we weg springen maar wat was het?, het ging zo snel. Terug bij de camper rijden we de berg af om te kijken of we nog iets kunnen ontdekken en ja hoor daar staat ze te grazen, waarschijnlijk het dier wat we eerder hoorden wegspringen een Wapiti.

Hebben we weer mazzel, net als met het weer. Ongelofelijk vooral wanneer we een meneer uit deze streek spreken die vertelt dat ze een slechte zomer hebben gehad.

Terug op de campground vullen we de schoonwater tank en gaan naar onze plek om het diner te verorberen.

Morgen vertrekken we naar Calgary en misschien eerst langs Starbucks voor ons huiswerk.

<http://maps.google.nl/maps/ms?hl=nl&ie=UTF8&msa=0&msid=101273003689840652488.00048c8cfdee2fac984b9&z=9>

route

Het is bijna acht uur als we op staan. Vandaag vertrekken we naar Banff wat op 138 kilometer rijden ligt van Radium Hotsprings. We douchen nog even fijn, gebruiken een ontbijtje en skypen nog even met pa. Vervolgens brengen we alles in gereedheid voor vertrekt, groeten Leny en Ton en rijden weg.

Het is het eerste deel van de route heel eg mistig, je ziet geen hand voor ogen. Zeker met de bochten en de afdalingen in de weg moet er voorzichtig worden gereden. Als de mist optrekt merken we dat de omgeving weer verandert. De bergen schuiven van ons weg, er zijn meer meadows en we zien een heel groot gebied waarvan de dennenbomen dood zijn. Waardoor dat komt is ons onduidelijk.

We stoppen voor een paar viewpointen maar niet elke stop bleek even mooi te zijn. We zetten een kopje koffie, maken nog een foto en moeten dan constateren dat deze weg een behoorlijk saaie weg is. Er is weinig gelegenheid om te stoppen, de campgrounds zijn gesloten en je komt maar weinig andere weggebruikers tegen, al helemaal geen dieren.

Na de koffie rijden we door om na korte tijd aan de kant van de weg auto´s geparkeerd te zien staan in de berm met de mensen ernaast. We verwachtten dat hier iets te zien moest zijn, en dat klopte helmaal. Tegen een helling naast de weg liep een grote bruine mannetjes beer een beetje te snuffelen en te krabbelen op de grond. We sprongen de auto uit met de camera in de hand en hadden een geweldig zicht op de beer. Wat een knoepert was dat. Hij scharrelt langzaam naar beneden en we krijgen hem zo dicht in het vizier dat het even de gedachte opriep om in de auto te stappen. Maar de beer had andere plannen. Nadat hij zich flink had laten fotograferen wandelt hij langzaam naar de bovenkant van de helling, kijkt nog een keertje om en verdwijnt vervolgens over de bovenzijde van de helling naar de andere kant. Wat een belevenis, weer heel anders dan het zien van de grizzli´s. Wat ontzettend gaaf was dit.

We stappen in de camper en rijden door richting Banff, gespannen om ons heen kijkend of er misschien nog beren in de buurt waren. Onderweg stoppen we nog twee keer voor een viewpoint en dan rijden we Banff binnen, anders dan we verwachtten omdat we de doorgang naar het Banff park in gedachten hadden. Banff is groter dan Jasper en heel erg op de wintersport en toerisme gericht. Het is niet al te groot maar je kunt je er wel even vermaken.

Om er zeker van te zijn dat we een plek op de campground hebben rijden we daar eerst naar toe. Tenslotte komen er steeds meer mensen dezelfde kant uit om de camper in Calgary te droppen. Er is nog plek genoeg, we bezoeken onze plek en rijden vervolgens terug naar Banff. In Banff lopen we de winkelstraatjes door, stappen hier en daar een winkeltje binnen en bezoeken het chique shoppingcentre. We gebruiken de lunch die voldoende is voor ook het diner en wandelen op het gemak terug naar de camper. Van daar uit rijden we naar Bow falls en maken daar een korte wandeling langs het water.

Om een uur of drie komen we weer op de Campground waar we de camping verkennen. Er is een wandelpad rondom de camping gelegd en dat volgen we voor een deel. Op het wandelpad liggen uitwerpselen, behoorlijk vers, maar een dier hebben we niet gezien. Alleen een schattig klein eekhoorntje wat driftig zat te knagen aan een dennenappel.

We zetten de foto´s in de map maar hebben op de camping geen internet. Morgenochtend willen we gaan ontbijten in Banff in de hoop daar een verbinding te kunnen maken.

Morgen blijven we nog op deze plek staan maar woensdagmorgen vertrekken we nar Calgary.

We zijn op de normale tijd opgestaan. Het weer is een beetje grijs maar we besluiten om toch nog een nacht in Radium Hotspring te blijven. Even een dag rustig aan doen. En natuurlijk nogmaals de kuiten opblazen in de Hotspring. Na het douchen lopen we naar de supermarkt.

Via een bospad uit het dal naar boven is ongeveer 20 minuten lopen. Onderweg, we zijn koud de camping af houden we stil want er staan twee deers op het pad. En in de bosjes een kreupel jong. Wij kunnen tot op 5 meter naderen om foto´s te maken, gelukkig hadden we voor alle zekerheid de camera´s meegenomen. Ze waren niet onder de indruk maar wel op hun hoede en bleven rustig eten van de boomblaadjes. Wij keken om ons heen of er ook een mannetje was maar helaas was dat niet het geval. We kunnen de deers passeren en zetten de pas er in richting dorp.

Deze ochtend hebben we 10 minuten lichte regen gehad maar tot nu toe is het droog. We hebben wel mazzel met het weer gehad.

We zijn op ons gemak door Radium Horspring gelopen, volgens Canadese normen een straat wat bestaat uit een kruispunt. In deze straat staan voornamelijk uit hotels en veel in Zwitserse uitvoering. Waarschijnlijk hebben zich hier in het verleden Zwitserse gidsen gevestigd.

Op het kruispunt van het dorp staat een kudde geiten te grazen en steekt er  zo af en toe een de weg over. De bomen in de midden berm vinden ze wel erg smakelijk.

Er staat ook een camper van Canadreams. De mensen van de camper staan ernaast. Wat wil het toeval, het zijn Leny en Ton, die we aan het begin van de vakantie zijn misgelopen.

Wij staan een tijdje te praten en dan blijkt dat we wel steeds bij elkaar in de buurt zijn geweest.

We gaan boodschappen doen en spreken af op de campground waar zij ook naar toe komen. Wij hebben bij Subway een lekker 8 granen honingbroodje gekocht wat je zelf kan samenstellen, gegrilde kip, sla, tomaat, bacon en mosterd honing saus en een flat bread, geroosterde kip, Zwitserse kaas, sla, olijven, komkommer  en mosterdsaus, Heerlijk.

Op de camping aangekomen hebben we thee gezet en hebben met de Canadese buurman staan praten die ons net daarvoor iets kwam vragen of liever gezegd een verzoek had. Wij staan op plaats 8 en zijn de enige in dat gedeelte. Het verzoek was of wij op plaats 9 wilden gaan staan. Hij komt hier ieder jaar tegen thankgivingsday en staat dan op plaats 8. Daarna komt er een hele groep en die staan dan in de ronding op de plaatsen voor hem. `Ja hoor` zeggen we `voor een krat bier doen we alles`. En dus verhuizen wij voor de tweede nacht naar een andere plaats, gezellig. Leni en Ton zijn ook gearriveerd.

Eigenlijk zouden wij in de middag al willen gaan zwemmen. Maar omdat we een glazen schaal met spagetti in de koelkast hadden staan durfden we niet te gaan rijden uit angst voor het breken van de schaal. Daarom wilden we eerst eten voordat we zouden gaan zwemmen.

Bij het klaarmaken van de spagetti, valt de beruchte schaal alsnog van het opklapbare aanrechtblad. De schaal valt op de grond in duizend stukjes, artikel nummer twee, dat gaat geld kosten.

Het is tijd om voor bejaarde te spelen op naar de hot water pool. Daar hebben we weer lekker gedobberd met af en toe een verdwaalde spetter op ons hoofd. Doordat het minder warm was dan gisteren is er nog meer damp boven het water, je kunt de andere kant van het bassin niet zien. Moeilijk voor de badmeester op te letten.

Het is zeer onspannen en de kuiten hielden het vandaag beter uit. Wanneer je boven water komt en dan weer onder is dat een sensatie. Leuk om mee te maken. De zwembroek heeft zijn beste tijd gehad en na een ritueel afscheid deponeren we hem in de afvalbak. Zwemmen is er voor sommigen van ons dus niet meer bij. Jammer!!!!

Inmiddels is het donker en gaan we naar het kampvuur van Ton kijken en praten natuurlijk. We zien de vlammen vanuit de camper al hoog opstijgen. Als dat maar goed gaat. Het kampvuur brandde als een tierelier en gaf veel warmte. We hoorden om ons heen wel steeds geluiden en waren op onze hoede, in de omgeving zijn 5 beren geschoten. In de afgelopen dagen was er een beer en die heeft een bezoek aan de supermarkt gebracht waar wij vanmiddag zijn geweest. Hij heeft het raam van de deur ingeslagen en is door de winkel gelopen zonder iets aan te raken, dat was op de bewakingcamera te zien. Daarna heeft hij de winkel weer verlaten. Het is inmiddels 11 uur en Nederland ontwaakt, dus gauw nog even het bericht op de blog zetten.

Morgen vertrekken we naar Banff.

Vandaag zijn we vroeg uit de veren want we willen naar Lake Louise. Het licht over Lake Louise is ´s morgens vroeg op z´n mooist. Het slapen op de campground was een rondje van het huis, niemand gezien, ook niet bij de uitgang. Of we worden op het vliegveld nog aangehouden, dan zijn we niet op 9 oktober thuis.

Bij Lake Louise staat een magnifisant Hotel. Er zijn veel Japanners en samen met hen bewonderen ook wij het meer. De temperatuur is net onder het vriespunt, de houten steigers zijn wit uitgeslagen. Maar wij zijn stoere Hollanders en dat kan ons niet tegen houden. Brrrrrrrrr.

Het meer is adembenemend van kleur, dat komt door de samenhang met de bergen er omheen, De kleur is van een kleur blauw-groen wat niet is te bevatten en veranderd met de stand van de zon. De weerkaatsing van de bergen in het meer is onvoorstelbaar mooi. De temperatuur van het water is nu 4 graden Celsius. Het meer is van november tot juni bevroren, het is in deze omgeving maar twee maanden zomer per jaar. Dan is koning winter weer de baas. Door de `barre kou` zijn we nog een stuk lang het meer gelopen om snel richting camper te gaan want de maag ging knorren.

Bij de enige bakker in Lake louise, dat uit niet meer bestaat dan een kruispunt, hebben we lekkere zoete broodjes gekocht. Gauw even internet proberen maar dat lukte niet, waarschijnlijk is het in dit deel van Canada niet heel gangbaar en het wordt niet gemist, het is wel goed zo.

We rijden richting Golden en de bomen doen mee ze zijn goudkleurig. Eerst tanken we nog in Golden downtown, een straat zoals in de film breed en recht winkelgeveltjes zoals je alleen uit de Amerikaanse Westerns kent. Internet is hier ook een onbekend fenomeen, bij navraag kijken twee dames met een gezichtsuitdrukking van een groot vraagteken ons aan en zeggen voorzichtig ` misschien in de bibliotheek?` Wij gaan niet kijken en rijden richting Wolves Center het doel van deze etappe. Eerst nog wat onverharde stoffige bergwegen, een door de Tomtom omgeroepen winkel over 500 meter, in de middle of nowhere, en dan zijn we er.

Het wolves center is ontstaan uit bezorgdheid voor het voortbestaan van het ras. De overheid deelt prijzen uit als mensen een wolf doodschieten. Ze willen ze dus eigenlijk van de aardbodem wegvegen, Het Wolves Center probeert aandacht te krijgen voor dit dier door het geven van voorlichting en door aan te tonen dat wolven het niet op de schapen van de farmers heeft gemunt en ook nooit een mens zou aanvallen. Wolven zijn in het eco systeem de vuilnismannen van de natuur, het zijn alleseters. Met alles wordt bedoeld dat ze van het wild dat ze vangen niets overlaten. Tevens ruimt de wolf ook achtergelaten kadavers op die al dagen oud zijn. Eigenlijk is hij onmisbaar in het eco systeem. De wolven in het Wolves Center zitten weliswaar in kooien omdat ze verkregen zijn uit dierentuinen. Het bijzondere is dat ze elke dag vrijheid krijgen om in een nagelegen bos twee uur per dag te doen wat ze willen. Ze zijn echter trouw aan de verzorgers en komen altijd terug. Wij tekenen voor de bescherming van de wolven een petitie zodat deze aan de goverment kan worden aangeboden.

Na het bezoek aan de wolven rijden we via de noordkant van Golden richting Radium Hotsprings, vooral vanwege de warmwaterbronnen. Onderweg komen we langs veel weilanden en zijn we een stuk verder weg van de bergen. Het is prachtig, alles staat in de herfstkleuren, zo ook een groot aantal oude auto’s. Er staan auto’s zeker al 60 jaar weg te roesten. Niemand kijkt naar ze om. En dit is niet de eerste keer dat we een autokerkhof tegen komen. Het lijkt wel of er niets meer mee gedaan mag worden. In Nederland zouden er een aantal mensen veel voor over hebben om deze wrakken te mogen opknappen.

We blijven op de Campground Canyon Hotsprings, vier kilometer van de warmwaterbronnen. Van een kilometer of tien afstand zie je de damp tussen de heuvels opstijgen. De campground is schitterend, alles is aanwezig, vooral internet. Er is nu iemand heel erg blij. De camper staat aan een kabbelend beekje, dat wordt vannacht vijf keer opstaan met al dat water. Bovenal is de temperatuur in Radium Hotsprings heel aangenaam, het lijkt echt nog zomer. Mensen lopen in korte broek en enkel hemdje. Na twee wassen te hebben gedraaid, pakken we de camper weer en rijden naar de warmwaterbronnen. Daar is een zwembad aangelegd waarvan van’s morgens 09.00 tot 23.00 gebruik kan worden gemaakt. Het water is 54 graden als het uit de bron wordt opgevangen. Om de temperatuur voor het zwembad geschikt te maken wordt het gekoeld tot maximum 40 graden. Heerlijk warm dus. We lopen naar het water toe en stappen er voorzichtig in. Langs de rand van het bassin hangen de bezoekers, er wordt niet gezwommen, relax man!. Wij passen ons snel aan en vertonen hetzelfde slome gedrag, even lekker baantjes trekken is er niet bij. Het is heerlijk en ontspannend om daar als `een bejaarde` rond te dobberen. Terwijl Nederland op een oor ligt, dobberen wij in 40 graden bronwater, lekker gezond doen. M´n  kuiten krijgen het wel warm dus duik ik dan maar even in het cool bassin om vervolgens met frisse energie weer in de 40 graden te zakken, vooral rustig aan, dat is het motto. Tijdens het gedobber lopen, op een hoogte van 10 meter,  aan de rand van het kuuroord een groep bighorns. Zij blijven grazen en doen net of ze ons niet zien. Het blijft toch bijzonder om wilde dieren van zo dichtbij te zien. Rozig van het warme water rijden we tussen een bergkloof door terug naar de campground.

Wanner het weer zo stralend blijft als het nu is dan blijven we nog een nacht, anders passen we de plannen aan en vertrekken we richting Banff.

We vertrekken van de campground Wisthler Jasper richting stadje Jasper. We rijden Jasper binnen “kijk een eikie, nee Elk”.  Voor het viaduct ligt een hele kudde, 1 mannetje en wel 10 vrouwtjes, dat is raar. We zijn doorgereden, we hebben nu wel genoeg eikies gezien.

We hebben in het internetcafé ontbeten en ons huiswerk gedaan.

Nu vertrekken we echt richting Wilcox. Jeetje, wat is Canada mooi het is een en al natuurschoon dus bij het eerste viewpoint stoppen we en er zullen nog veel stops volgen.

We stoppen bij de Athabasca falls en de Athabasca cayon, goed opletten hoe je loopt want de grond is net boven 0 graden Celsius en glibberig, mede door de nevel die van de waterval afkomt. Prachtig om te zien en het blijft indrukwekkend met hoeveel geweld het water naar beneden komt. Het zonnetje staat strak aan de hemel dus het weer werkt mee, daar hebben we geen klagen over.

Er zijn veel tussenstops gemaakt om foto’s van het landschap te maken, rocky 571 dan maar weer en lake zoveel maar allemaal te mooi om door te rijden. De volgende afslag is Sunwapta falls. Dat klinkt lekker Indiaans dus dat belooft wat. Tussen twee bergen door stort het water naar beneden en bruist bij iedere bocht. Onderweg komen we nog kleine falls tegen gekomen en bij één daarvan ben ik halverwege naar boven geklommen, stoer hé, voor de foto natuurlijk.

We komen al richting Wilcox en bezoeken eerst nog de Columbia icefield een glacier die je kunt bewandelen. Onderweg naar boven komen we borden tegen met het jaartal tot waar de glacier vroeger is geweest. De borden gaan terug tot 1890 en dat is 1 km van de plek waar de glacier nu is. We klimmen de berg op richting glacier. Daar staat een waarschuwingsbord dat mensen met hart - en longklachten rustig aan moeten doen. Je gaat tot 2000 meter hoogte. Het is prachtig om te zien maar niet ongevaarlijk om daar te lopen. Je kunt in een ijsspleet terecht komen. De laatste 3 reddingsacties zijn niet met succes afgerond.

Je voelt de wind om je oren. Ik merkte ook met autorijden al dat daar een strakke wind staat. Wel gezonde frisse lucht en dat is mooi meegenomen. Daar wordt het idee geopperd om door te rijden naar Lake louise. Zo gezegd zo gedaan. Onderweg weer gestopt en foto’s gemaakt totdat we bij de campground aan komen.

“Gesloten” staat er op het bord, dat is een tegenvaller. Toch maar binnengereden om te kijken, maar het registratie huisje is leeg en de luxaflex naar beneden. Daar loopt een man, even vragen in het uitmuntende canadees of hij een andere camping weet. Is het een Nederlander ook op zoek waar hij kan registreren want verderop staat het vol met campers. Eerst maar een plaats uitzoeken, dan kijken we morgen wel of we moeten betalen of dat het een rondje van het huis is. Stroom aangesloten dus we hebben licht en kan het reisverslag worden geschreven.

Morgen vertrekken we richting Radium Hotsprings via Golden om een bezoek te brengen aan wolven in het wild.

<http://maps.google.nl/maps/ms?hl=nl&ie=UTF8&msa=0&msid=101273003689840652488.00048c8c95fac53d88a37&z=8>

route

Het is alweer donderdag, wat gaat de tijd snel. Het weer begint met mist maar het wordt al snel warm. We ontbijten in een internetcafé in Jasper omdat er op de campground geen wifi is. De weblog is weer aangevuld met het laatste verhaal en de foto´s zijn in het album gezet en daarna kunnen we op stap.

We vertrekken richting Maligne lake, dat is 48 km rijden. Onderweg stoppen we eerst bij de Maligne canyon, dat is een huge ravijn tussen twee bergen die is ontstaan in de ijstijd door lekkend water. Heel indrukwekkend. Hiervan worden natuurlijk weer te veel foto´s gemaakt omdat het zo mooi is. Zo´n hoogte en diepte kennen we in Nederland niet, beautyful.

De volgende stop is het Medicine lake, deze naam hebben de indianen aan het meer gegeven omdat het meer in juli volloopt en aan de onderkant leeg loopt in de herfst. Het was onverklaarbaar dat het meer 20 meter in hoogte zakte. Nu weet men dat door onderaardse kanaaltjes het water 17 km wordt afgevoerd naar een ander meer. Het meer is nu half leeg en zal over een paar weken dus helemaal leeg zijn. Als je bij het meer staat is het niet voor te stellen dat het water in de zomer 20 meter hoger staat. Wel prachtig om te zien.

Nu doorrijden naar het Milagne lake. Ondertussen genieten we van steeds weer andere bergen die opdoemen. Van grijs tot rood en van groen tot zwart. Allemaal verschillend van model en vorm, adembenemend. Dezelfde berg ziet er na een volgende bocht weer anders uit. Je kunt wel blijven kijken maar moet ook op de weg letten, anders rij je de diepte in. De weg gaat vlak langs de afgrond zonder bescherming, uitkijken dus.

Bij het Milagne lake hebben we een wandeling langs het meer en door het bos gelopen. Daar schieten de eekhoorntjes om je oren. We wilden het eiland bekijken dat in het meer ligt. Dat kan ook met de boot maar wandelen is gezonder en scheelt 212 CAD. Kom je in het verlaten bos toch weer Nederlanders tegen.

Terug gekomen in de camper even koffie gezet, dat hoort er ook bij. Op de terugweg, zit er recht op, langs de weg een bever te zonnen. Op de rem en achteruit rijden, ja dat kan hier wel. En hopen dat de bever blijft zitten. Ja hoor, daar zit hij of zij nog, zo kunnen we leuke foto´s maken van heel dichtbij.

Daarna komen we via de andere kant weer bij het Medicine lake en daar staat het meer al aardig droog. We stappen uit om dat te fotograferen en lopen een stuk over de bodem van het meer, is dat niet bijzonder. Je kunt aan de zijkanten goed zien hoe het niveauverschil is bij hoog water. Sommige plekken zijn onverwacht drassig en moet je goed opletten tussen het zeekraalgras. Een heel stevig gras wat lekker aanvoelt onder je schoenen.

We rijden door en besluiten nog even links af te slaan naar Edith lake. Dat kan je toch niet voorbij rijden, samen met het Annette lake. Aangekomen staat er een mannetje Elk bij het meer, gauw foto´s maken want het blijft bijzonder dat je z´n groot beest tegen komt. Wel op veilige afstand blijven want het zijn toch wilde beesten, al zien ze er lief uit. Wat een mazzel hebben we toch. De Elk doet het niets dat wij er staan en dat er mensen langs lopen. Wel laat hij twee keer een enorme brul horen, het is bronstijd.

We gaan terug naar Jasper, de tom tom stuurt ons door het centrum van het plaatsje. Plots komt er een mannetje Elk uit een zijstraat wandelen, zo midden in de stad stapt hij het kruispunt op. Op zijn gemak loopt hij door de hoofdstraat zodat auto´s moeten stoppen. Daarna steekt hij schuin over bij het station om vervolgens weer het bos in te lopen. De dame bij het benzinestation waar we tanken weet te vertellen `they´re been here all the time`. Dit was voor ons wel een “Elk dag”, wat gaat er nog volgen.

We rijden terug naar de campground waar we vannacht ook hebben gestaan en laten ons registreren, wij vragen een plaats bij ronding 67 omdat we daar gisteren de Elks hadden gezien maar helaas het park is zo vol dat er nog maar 5 plaatsen vrij zijn, dus staan we weer op ronding 60 ditmaal op 60L. Gisteren 60G. Nu gaan we foto´s verwerken en het verslag schrijven om het morgen op internet te zetten in het café. Jullie staan zo op en wij gaan slapen.

Morgen rijden we naar Campground Wilcox, halverwege Lake Louise.

Vannacht was het maar 3 graden en dat waren we niet meer gewend sinds december in Nederland. Na het douchen zijn we vertrokken richting Mount Robson de hoogste berg in Canada. We overwogen om daar te overnachten maar we waren daar al voor de middag en besloten door te rijden naar Jasper. Onderweg zijn we gestopt voor de koffie en stonden we weer bij een waterval, Overlanden falls.

Het was een behoorlijke afdeling langs een glibberig pad maar zeker de moeite waard. Het water van de Overlanden falls is azuurblauw en stort zich naar beneden.

Onderweg zijn er prachtige vergezichten en de bossen beginnen steeds meer te kleuren. In de verte komen de Rockie Mountains in beeld. Het grijs van de bergen is weer zo anders als wat we gezien hebben. Na het registreren op de campground, het in ontvangst nemen van de waarschuwingen voor Elks en beren, en de plek te hebben geïnspecteerd zijn we naar Jasper gereden, twee kilometer verderop. Jasper is een echte toeristenplaats waar voornamelijk souvenirs worden verkocht.

Wij besluiten eerst even wat te eten en te internetten, de baas van Kentucky fried chicken gaf geen toestemming om te internetten terwijl de medewerker had aangegeven ons het wachtwoord te geven. Blijkbaar werd dat door de baas niet op prijs gesteld.

Na het eten lopen we een winkel binnen waar halfedelstenen worden verkocht en kopen een beertje van Britisch colombiaans jade, voor in de vitrine.

We rijden terug naar de camper en besluiten het kampvuur maar eens te gaan gebruiken. Dat is niet eenvoudig als je alleen maar vochtig hout hebt. We doen een paar pogingen en geven het vervolgens op.

We gaan de camping verkennen en hopen een Elk tegen te komen want die blijken hier veel te zitten. We spotten wat af en opeens zien we naast een camper een Elk lopen, een grote man. Hij is super. En bij de camper ernaast staat er nog een. De bewoners van de camper zijn naar binnen gegaan en wachtten tot de Elks weer weg waren. We worden geseind door ander campinggasten dat er nog iets te zien is. We lopen in die richting waarnaar er wordt gewezen. Er wordt druk gewezen dat er niet verder moet worden gelopen en dat we laag moeten blijven.

Fred stapt lekker door en staat op de hoek ineens oog in oog met een Elk, ook een man, die lag daar te herkauwen.  De Elk blijft rustig liggen. We maken een stel plaatjes en gaan voldaan terug naar de camper. Daar proberen we opnieuw een kampvuur te stoken, wederom wil het niet lukken. We geven het nu voorgoed op. Er is geen droog hout in de buurt.

Als we de resultaten van de foto’s hebben bekeken wandelen we een stuk de andere kant op. Onderweg lopen we zachtjes te praten. Opeens zien we twee Elks, vrouwtjes, lopen. We kijken naar ze en maken foto’s. We zijn er voor gewaarschuwd dat we nooit tussen een mannetje en een vrouwtje in moeten gaan staan. Terwijl we foto’s van de twee dames staan te maken klinkt er ineens een oorverdovende schreeuw. We schrokken ons wild en rende naar een boom waar achter we ons wilde verschuilen, verwachtend dat de mannetjes Elk verhaal kwam halen. Bekomen van de schrik kijken we voorzichtig in de richting van waar het geluid kwam. Het bleek een schichtig vrouwtje Elk te zijn. Gelukkig, nu kunnen we nog wat mooie plaatjes maken

Inmiddels is het kouder aan het worden, we hebben vandaag het tijdsverschil met Nederland met een uur tijd ingekort. Het tijdverschil is nu 8 uur. We gaan terug naar de camper voor een warme kop thee en kijken de nieuwste foto’s. We eten nog een lekkere warme prak en zoeken nog wat foto´s uit voor het album en gaan dan slapen.

Morgen blijven we nog een dag op de camping en doen het een dagje rustig aan.

Vanmorgen zijn we vertrokken vanuit de meest prachtige `spot` aan de Dutch Lake in Clearwater en rijden richting Blue River. Onderweg maken we geen stops want het is maar 110 km rijden. Als we om 12.00uur aankomen in Blue River rijden we door naar de campground. De campground beviel ons niet zo dus vertrekken we met wat informatie over de omgeving, die volgens de chief zeker de moeite waard is. Op onze vraag of er tussen Blue River en Jasper nog campgrounds te vinden zijn kan hij alleen maar zeggen dat het er drie zijn. Niemand weet of deze nog open zijn.

Een van de mogelijkheden in deze omgeving is een safari naar de grizzle beren, dat ligt 2 km verderop. Je wordt daar met een boot naar toe gebracht. Het is niet zeker of je wel beren zult zien. Enfin, niet geschoten is altijd mis.

We besluiten daar te gaan kijken en raken enthousiast. We schrijven ons in voor een tocht. Samen met nog 7 andere mensen laten we ons door Zake in een zeer snelle boot richting beren varen. We steken een groot lake over om aan de overkant op zo´n tien meter van de kant te dobberen met de kans op het zien van een beer. We moeten heel stil zijn.

En ja, ja hoor, halverwege een schuin oplopende wal, vol takken en bomen zitten een vader en moeder grizzle beer met 3 kleine beertjes waarvan 1 blonde. Ze kijken ons zo nu en dan aan maar maken geen aanstalten om weg te gaan. De beren blijven niet het gehele jaar op dezelfde plek, ze trekken rond. Daar waar het eten is daar zijn zij.

We houden de adem in, maar niet te lang. De camera hebben we in de aanslag om mooie plaatjes te maken, want schieten mag niet en willen we ook niet.

De kleine beertjes zijn heel beweeglijk, ze klauteren en klimmen en knabbelen aan boomtakken, De blonde is vooral geïnteresseerd in wat er voor de oever drijft. Hij kijkt aandachtig naar wat er gebeurt. Er is tussen de bladeren en takken ook een hol waarin ze kunnen schuilen. Vanaf een afstandje houden vader en moeder beer alles in de gaten maar blijven heel rustig.

Het is een belevenis om deze beren zo in het wild te kunnen bezoeken. Wat ons betreft hadden ze nog wel dichterbij mogen komen, maar dit was prachtig. Ik denk dat de afstand niet meer was dan 15 meter. Na het bezoek aan familie grizzle leggen we nog een bezoekje af aan een waterval en worden vervolgens terug gereden naar het startpunt.

We zijn voldaan, hopen op perfecte foto´s en rijden richting Campground, hoewel niet onze favoriet in tegenstelling tot waar we vannacht hebben gestaan, maar het is zeker niet slecht. Het lijkt een beetje op een verwaarloosde plek waar alle houthakkers overnachten. Gelukkig geen treinrails vlak achter de camping.

Na het inchecken wandelen we nog een stuk langs een klein lake, vlak aan de overkant van de camping. Volgens zeggen moeten er rondom de camping ook beren zijn. Opletten dus.

Morgen vertrekken we in de richting van Jasper. Een afstand van 212 kilometer die we in een keer moeten afleggen.

En wat zijn de mensen toch behulpzaam. Het internet lukte niet, de receptionist heeft er alles aan gedaan om de tekst om te zetten naar een ander systeem, zonder resultaat. Uiteindelijk heeft ze de tekst in een mail gezet en naar ons email adres gestuurd en dat werkte.

Het is hier nu acht uur in de avond en in Nederland is het vijf uur in de ochtend. Het blijft wennen dat wij net ons avondeten op hebben en over een paar uur gaan slapen terwijl jullie zo opstaan . Het was vandaag een waterval festival, dat lees je in het verslag en zie je in het album.

We zijn vanmorgen richting Clearwater gereden met als belangrijkste doel het zien van de Helmcken Falls in het Wels Grey Provincial park. De zon schijnt, het is prachtig weer en ook de temperatuur is hoog.

We rijden door de bossen die al aardig aan het verkleuren zijn. Het is adembenemend. In Clearwater aangekomen hebben we eerst ons dagelijks ritueel, zoek een bank, en tanken uitgevoerd. Daarna zijn we het Provincial pak ingereden op weg naar de Spahats falls. Een 122 meter diepe kloof waaruit het water naar beneden dendert. Het is geweldig. De kleuren van de rotsen, de bomen en dan dat water. Het is ook oorverdovend. Opvallend is dat het in alle parken erg rustig is. Er is wel wat bezoek maar die zijn op twee handen te tellen.

We vervolgen onze weg naar de Dawson falls, 18 meter. Even prachtig als de Spahats falls, alleen lager maar wel breder.

Hierna bezoeken we de Helmcken Falls, 137 meter,  twee keer zo hoog als de NIagarawatervallen maar lang niet zo breed. Ook dit was wederom geweldig. We hebben behoorlijk wat foto´s  gemaakt en moeten de beste er nog uitzoeken. Op de weg naar de camping staat er ineens een hert voor de auto. Volgens afspraak stoppen we, we willen tenslotte niet nog eens iets dood rijden. Het hert kijkt ons aan en loopt langzaam via de zijkant het bos in. Dat was het dan, een te lichte foto en weg hert. Maar we kregen een tweede kans. Een paar meter verderop staat er opnieuw een hert op de weg. Die was niet van plan weg te lopen. We hebben geprobeerd wat foto´s te maken maar de RV kon niet helemaal stil staan omdat er achter ons ook al auto´s reden. Maar we hebben een foto, ja wel.

Even verderop komen we langs een laatste kleine waterval, Second Canyon. Op een smalle strook langs de weg hebben we de RV geparkeerd en ook aan deze waterval een bezoek gebracht.

In eerste instantie zouden we overnachten op campground Helmcken falls maar dat bleek toch nog zo´n 30 km voorbij de watervallen te liggen. En dat terwijl we datzelfde stuk weg de volgende dag weer terug moeten rijden omdat we anders niet in Blue River uitkomen.

We vinden een camping, weer vlakbij Clearwater, Campground Dutch Lake. En die Camping doet haar naam eer aan. Wat een prachtige camping op een geweldige plek. De camping kent verschillende niveaus, wij staan op het derde niveau met uizicht over de Dutch lake.

We doen nog even een was, want dat is in Canada overal heel goed geregeld en dan wordt het tijd om de kooi op te zoeken. Morgen moeten we 110 km rijden om in Blue River te komen, maar alles kan nog anders worden. Je weet het mooit.

Voor ons doen zijn we laat wakker geworden, komt zeker door de rust. We vertrekken richting Kamloops, eerst nog even tanken want je weet niet wanneer je weer een pompstation tegen komt. Het is heel lastig dat je niet bij elke bank terecht kunt om geld op te nemen, het is dus elke keer opnieuw een heel project. In dit gebied wonen veel Nederlanders, zo konden we zien in de supermarkt aan het assortiment. De Ruyter hagelslag en drop, dat hadden we hier niet verwacht net als basterd suiker

Onderweg naar Kamloops komen we de afslag Salmon arms tegen, een van de plekken die we graag wilden bezoeken, alleen hadden bedacht voor een andere dag. Het is maar goed dat we de afslag hebben genomen want op een later moment was het niet haalbaar meer geweest.

Het blijft ons verbazen hoe groot de afstanden zijn. Als er wordt geschreven dat een campground vlak naast een lake ligt bv., tel er dan maar rustig twintig kilometer bij op.

Bij de ingang van het Roderick Haig-Brown Provincial Park gaan we naar binnen en parkeren ons huis op wielen, wat is dat toch heerlijk. Alles bij je.

Salmon arms is een bijzondere plek waar zalmen terugkomen naar hun geboorteplaats om kuit te schieten en te sterven. In twee weken tijd komen er miljoenen zalmen om dit ritueel te volgen. Het is ongelofelijk, de rivier kleurt rood van de zalmen. Daar zwemt voor een kapitaaltje.

We lopen een stuk stroomafwaarts langs de Squilax little river tussen Little Shuswap lake en Shuswap lake. Dat is een vernauwing waar de Zalmen eieren leggen en dood gaan, gezellig he. De vrouwtjes maken een kuiltje in de bodem en het mannetje komt langszij zwemmen. Wanneer de vonk overslaat maakt ze het kuiltje nog dieper, legt de eitjes zodat het mannetje de eitjes kan bevruchten. Wat een romantiek. Wat we niet weten is of de mannetjes en vrouwtjes allebei dood gaan net als bij Romeo en Julia.

Nadat we de paringrituelen van de zalmen bekeken hebben zijn we doorgereden naar de camping in Kamloops direct naast een Wildlife park. En dit keer is het er echt direct naast. Een hek is het enige wat ons van de wilde dieren scheidt.

Op de camping wordt gewaarschuwd dat er beren op het terrein komen, opgelet dus.  Deuren dicht houden en geen eten achterlaten in de buitenlucht. Inmiddels hebben we beren horen grommen en die waren niet van het Wildlife park. Het weer was vandaag goed, lekker in de zon gelopen langs de rivier.

<http://maps.google.nl/maps/ms?hl=nl&ie=UTF8&msa=0&msid=101273003689840652488.00048c8c51590c4dbac33&z=7>

route

We staan op om 07.00 uur, gaan douchen en skypen dan even naar pa. Hebben we afgesproken. Elke dag zo rond 16.00 uur hollandse tijd zetten we de skype aan. Hij was ons iets voor geweest en had al geprobeerd ons op te roepen. We spreken af dat we voor ons vertrek nog even contact opnemen.

Na het ontbijt gaan we nog even de fitnessruimte in, wachtend op de monteur voor de deur. Nog even een potje gepould, de stand laten we maar achterwege, ligt wat gevoelig. We houden het oog gericht op de weg. Om 10.45 nog geen monteur geweest. Opnieuw gebeld maar zonder gewenst resultaat dus besluiten we te vertrekken. We skypen nog even voor dat we de motor starten.

Bij het wegrijden hebben we nog even gekeken naar de dode eekhoorn. Hij lag er zo mooi bij, je zou hem bijna meenemen.

We bezoeken het Desert cultural centre van Osoyoos. Er staan inderdaad cactussen, maar niet van die hele grote.

Na het bezoek gaan we op weg richting Kelowna, de tussenstop voor de reparatie alvorens door te rijden naar Vernon. Onderweg zien we waanzinnig mooie meren, esmerald groen. Het is bijna niet vast te leggen hoe mooi het is. Overweldigend dat is het.

Het slot van de camperdeur is voor een deel gemaakt. We zijn bij Kelowna langs het service point gereden. `Op zaterdag is er geen servicemonteur helaas` zei een heel aardig meisje achter de balie. `Ik loop wel even mee of ik u kan helpen`. Maar nee dat lukte niet, Ze wist wel iemand die daar rond liep. Een aardige jongen, waaschijnlijk ook een weekend hulp kwam met een schroevendraaier en maakte het slot open. De schoot was afgebroken en stak in het kozijn, logies dat de deur niet meer open ging. De schoot is verwijderd en met het nachtslot kan de deur nu open dicht.

We stoppen onderweg nog voor een overal door Mac aangeprezen Zedit mango mini. De hele week hebben we het er al over dus nu moest het een keer gebeuren. En  het was niet verkeerd.

We hebben ons aangemeld op de campground Silver Star, klinkt wel indiaans, de baas was echter gewoon een soort van houthakker. De plekken liggen aan een mooi meer net naast de snelweg, maar dat is hier bijna overal. En natuurlijk is het prachtig weer. We hebben geen klagen.

Morgen rijden we richting Kamloops, waar ook weer veel te zien is.

<http://maps.google.nl/maps/ms?hl=nl&ie=UTF8&msa=0&msid=101273003689840652488.00048c8c47a47714d1fc7&z=9>

route

Voordat we uit Hope zijn vertrokken hebben we naar Vancouver gebeld vanwege de reparatie van de deur. We spreken af vanuit Osoyoos terug te bellen zodat er iemand langs kan komen.

We bekijken de brug waar Rambo door de sheriff het dorp wordt uitgezet. Net op tijd want er komt een nieuwe brug, de foto´s worden later geld waard voor verzamelaars. De 13 tunnels bekeken van Othello waar de spoorwegen 128 km rails hebben gelegd. Hierbij zijn heel wat mannen omgekomen omdat er halsbrekende toeren werden uitgehaald. En natuurlijk Dynamiet wat wel eens verkeerd ging. De reis gaat verder over 253 km richting Osoyoos, het landschap veranderd om de 50 km van mooie begroeide groene bergen naar kale rotsachtige bergen naar een desertachtige aanblik. Je voelt dat het warmer wordt, dat belooft wat. Gestopt in beaver creek maar geen beven gezien maar wel een bonte specht en de omgeving was mooi. In Keremeos staan allemaal fruitstallen langs de weg, perziken, appels, peren, druiven, meloenen, pompoenen, aardbeien en ga zo maar door. De indianen in het reservaat leven van de fruitteelt en de verkoop er van. Aangekomen in Osoyoos staan we nu op de Wolton lakefront resort. Een mooie goedverzorgde camping  langs het Osoyoos lake. Er is wederom gebeld met Vancouver en morgen on 10.00 uur komt er een mannetje om het slot te repareren. Misschien gaan we zo nog even in de hot tub en naar de fitness ruimte, de was hebben we al gedaan was inbegrepen bij de staan plaats. Net voordat we de camping opreden stak er een rode eekhoorn over voor de camper, is de eekhoorn doorgelopen of hebben we hem geraakt, we zijn terug gelopen om te kijken. En ja daar lag de eekhoorn met zijn pootjes omhoog, met een krant hebben we hem aan de kant gelegen om te voorkomen dat hij wordt plat gereden. Wel zielig hoor. Toch maar niet in de hot tub gegaan, was al vol, wel twee potjes op de pooltafel gespeeld stand 1-1. Morgen kijken wie de 2-1 maakt.

<http://maps.google.nl/maps/ms?hl=nl&ie=UTF8&msa=0&msid=101273003689840652488.00048c8c3a62bcc0eb5b1&z=9>

route

We staan nu voor het Harrison beache hotel en maken gebruik van hun internet.

Het is 15.00 uur en het regend de hele dag en de entree deur van de camper gaat niet meer open, kijken hoe we dat oplossen gelukkig kunnen we door de cabine deuren naar binnen.

Tijd verloren bij het tanken bleek dat de pas geblokkeerd was, zeiden ze. Bij een bank naar binnen gegaan met de mededeling dat we geld nodig hadden, wie niet. Konden ons niet helpen. Bij andere bank in een automaat geprobeerd en er kwam gewoon geld uit. Heel raar.

We zijn ons nu aan het beraden wat te doen, in Harrison Hotspings blijven of door rijden richting Osoyoos vanwege het weer. In Hope is de film Rambo opgenomen, kijken of daar nog iets van te zien is.

In Hope aangekomen op Telte Yet Campsite aan de rand van het dorpje langs een hele brede rivier.  We staan hoog boven het water tussen de bomen. In het dorp zijn het brede, grote, rechte straten. Waar de film is opgenomen hebben we nog niet gezien, dat doen we morgen wanneer het licht is en hopelijk droog.  We besluiten een was te doen waarvoor we dollar munten nodig hebben. Omdat de receptie is gesloten en er geen bank in de buurt is lopen we een motelletje in wat schuin aan de overkant van de camping staat. Er brand licht maar de receptie is onbemand. We geven een klap op de bel waarop een Chinese dame verschijnt. Op een of andere manier straalt ze iets uit van ikke niet begrijpen.

We vragen haar in ons beste Canadees of ze een briefje van 5 dollar voor muntjes kan wisselen om de wasmachine op de camping te kunnen gebruiken. Zij denkt dat we de machine van het motel bedoelen en zegt dat het wassen 8 dollar kost voor wassen en drogen. We proberen het nog een keer en vertellen nogmaals dat wij op de camping staan. Onze chinese houdt vol en zegt dat de was 8 dollar kost. Na 5 minuten discussiëren begrijpt ze eindelijk dat wij alleen komen om te wisselen. Wij hadden om looney´s moeten vragen. Ze begreep ons niet of wilde ons niet begrijpen. We denken het laatste.

Morgen gaan we naar de filmplaats waar Rambo first blood uit het dorp gezet is bij Kawkawa lake rd en dan naar de Othello rd waar de sheriff uit de heli is gegooid bij Othello bridge. Vervolgens zullen we een bezoek brengen aan Quahalla provincial park. Daarna richting Osoyoos.

 <http://maps.google.nl/maps/ms?hl=nl&ie=UTF8&msa=0&msid=101273003689840652488.00048cab0f5f4be6da109&ll=49.507377,-125.510559&spn=1.080803,2.903137&z=9>

route

Omdat we nog geen receptionist bij de camper hebben gezien besluiten we toch maar uit te checken.. We waren bovendien al gespot, zo bleek het, omdat ze vroeg of we in vak 17 stonden. Ja, dat klopte. In de receptie kwamen we in gesprek over de reis die we aan het maken waren. Toen ze hoorde dat we ook naar Banff gingen wist ze te vertellen dat er een flink pak sneeuw is gevallen.. Dus wij komen aan het einde van de reis waarschijnlijk in een flink pak sneeuw terecht. Dat zou betekenen sneeuw in september, dat is toch wel erg vroeg het lijken wel kerstdagen.

We bezoeken het centrum Chemainus en hebben net de muurschildering route gelopen. Echt een dorpje zoals je in film ziet of in pretparken, typisch Canadees met houten huizen in allerlei pasteltinten, kleine raampjes en puntdaken. Er zijn ook veel kleine winkeltjes. Vanaf het parkeerterrein heb je een overzicht over de in het water waar boomstammen wachten op verwerking.

Er zijn weer veel foto’s gemaakt waarvan we er een paar in het album zetten., vanavond zoeken we de mooiste uit. Eerst nog even een bakkie maken en dan rijden we door naar Victoria

Het is bijzonder dat de hoofdstad, Victoria, op een eiland ligt en niet op het vaste land.

We zijn door Victoria gereden, hebben Chinatown gezien en zijn uitgestapt om de haven en het house of parlement te bekijken. Overal zie je hoge gebouwen en brede wegen, de afstanden zijn hier toch iets anders dan in Nederland. Victoria is een gezellige stad.

Het programma is weer een beetje omgegooid. In plaats van het plan om in Saanich te gaan overnachten besluiten we alvast de oversteek te maken richting Vancouver.

De oversteek nemen we vanuit Swarch Bay. Dat is een mooiere route dan die van Vancouver naar Nanaimo. Er is een wachttijd van anderhalf uur en de oversteek duurt ook minstens anderhalf uur. Bij het kopen van het ticket hebben we verteld dat de camper korter was dan in werkelijkheid. Zo’n 50 centimeter, dat scheelde maar liefst tien dollar. Vlak voor vertrek komen er twee mannen langs met een meetmaat en gaan elke auto nameten, we zagen onszelf al op het politiebureau zitten. We lieten onze mooiste glimlach zien en gelukkig liepen ze door zonder iets te zeggen. Nog een keer zien we ze via de zijspiegel van achter ons naar voren komen. Het was loos alarm.

Het is een prachtige tocht en Fred spot wild, een zeeleeuw duikt voor de boot uit onder water.

Om 18.30uur meren we aan en gaan op weg naar de camping, De tomtom kende er een, maar helaas, die zit er wel vaker naast. We eindigen op Campground “park Canada” . Na het eten lopen we nog even naar de receptie omdat het internet niet werkt. Wat heel irritant is omdat we nu al twee dagen geen berichten kunnen achterlaten op ons webblog.

Morgen, donderdag, proberen we het nog een keertje en vertrekken daarna naar Harrison Hotsprings, duiken we in een warm bad. De plannen die er zijn om de eilanden te verbinden met bruggen zou een hele uitkomst zijn in wachttijd en vaartijd. Er wordt over gepraat maar nog geen definitieve plannen, technisch is het wel mogelijk. Bruggen zij sneller maar de boot heeft toch ook wel wat romantisch. Het eerste weekend is al in zicht, de tijd gaat snel.

Vanochtend bij het ontbijt om 08.00 uur Canadese tijd, in Nederlandse tijd 17.00 uur, verzamelt mijn loopgroepje op Swet voor de wekelijkse training.

De dag is begonnen met de gebruikelijke rituelen, ontbijten, douchen en de camper reisvaardig maken. De stroom er af, water bijvullen en de vuilwatertank legen.

Om 10.00 uur vertrekken we richting Tofino om te kijken of ons iets ontgaan is op onze wandeling een dag eerder. Helaas was er verder niets bijzonders te ontdekken. Het vissersdorpje is op dit moment niet erg actief. De plaatselijke bevolking leeft van de wale watch arrangementen met een boot en de verhuurder van surfplanken. De laatste walvis is gezien op 7 september. Alle mensen die daarna nog een bezoek hebben gebracht hebben pech gehad. Wij hebben afgezien van een boottocht op zoek naar de walvissen. De kans is bijzonder klein dat je een walvis ziet.

We zijn omgekeerd en met gillende banden rijden we  richting Chemainus waar we woensdag, morgen, de famous murals gaan bekijken. Maar eerst nog vandaag.

Zoals eerder geschreven hebben we Leny en Ton niet teruggevonden in het vliegtuig en hotel. We hebben een mail gestuurd en die werd beantwoord door Lindsey. Leny en Ton zaten wel degelijk in het vliegtuig en hebben maandag de camper opgehaald. Wij lopen een dag op hun vooruit omdat wij de camper al vanaf zondag in gebruik hebben.

Op Vancouver Island kom je heel veel Campers tegen van Canadream, zo ook vandaag. En opeens zien we, in tegengestelde richting Leny en Ton voorbij rijden, op weg naar Tofino. Die komen we vast nog wel tegen.

Wij rijden door en zijn onderweg gestopt bij Het Rain Fall Forest. Daar hebben we door het regenwoud gelopen via een aangelegde route van 1 km over houten vlonders en trappen van cedarhout. Veel van deze bomen worden aangevreten door een bepaalde kever. Hele gaten zie je in de bossen vallen, het lijken wel een bomenkerkhoven. Er blijkt niets tegen te doen te zijn.

In het regenwoud voelde je de kou en vochtigheid tussen de bomen die begroeid zijn met mos.

Een bijzondere ervaring.

Daarna zijn we doorgereden naar Cathedral Cove, een oerbos met bomen van 80 meter hoog en meters in omvang. Bij de ingang staat een bord dat je er op bedacht moet zijn dat deze bomen al erg oud zijn en dat de kans bestaat dat ze omvallen. Lekker…. Maar mooi is het, je moet het gezien hebben. Daar zijn de bomen in Nederland lucifers bij.

We staan nu op camping, Country Maples in Chemainus. Het leek er op of we de enigen waren zo uitgestorven leek het, geen receptie open, geen campinggasten. Maar er komen nu steeds campers voorbij.

Bij de receptie is niemand aanwezig. Er hangt een briefje met het verzoek om vandaag of morgen te registreren, we zien wel.

We starten het Internet op. Dat ging 10 minuten goed maar daarna was het einde verhaal, afwachten wanneer we dit er op kunnen zetten. We zien af van de rit naar Campbell River,  ook een vissersdorpje. We verwachten dat het net zo is als Tofino en vinden het onzin om daar 300 kilometer voor te rijden. De tijd die we daardoor nu over hebben gaan we rustiger besteden.

<http://maps.google.nl/maps/ms?hl=nl&ie=UTF8&msa=0&msid=101273003689840652488.00049013ea0c6696b7efc&z=9>

route

Om ongeveer 10 uur vertrekken we van Jingle Pot en rijden richting Tofino. We hebben een route van ongeveer 200 km voor de boeg. Op aanraden van John Lie nemen we de kustweg tot Port Alberni. Onderweg stoppen bij de Qualicum falls om een wandeling te maken langs de 75 meter hoge watervallen, een heerlijke wandeling en het weer is heel goed.

We rijden door richting Tofino over een kronkelende, soms ook slechte weg. Het is opletten geblazen. En ja hoor, opeens is er de eerste beer. “Een beer”, “stop”, maar helaas dat ging niet. Er was een zwarte beer en wij zijn er met een gangetje van 60km langs gereden. Geen foto, geen observatie en geen film. Maar wel de herinnering.

Net buiten Tofino hebben we een camping uitgezocht, met de naam Crystal Cove, gelegen aan zee. Zeer luxe mooie camperplaatsen en chalets in een schitterend aangelegde omgeving. Heel iets anders dan bij John Lie.

We besluiten te wandelen naar Tofino, slechts drie kilometer, volgens zeggen. Dat bleek in werkelijkheid wel iets langer te zijn. Met het vuur in de sloffen komen we in Tofino aan en zakken meteen op een stoel in een restaurant.Voor het gemak bestellen we gelijk maar wat te eten en nemen ons voor om terug toch zeker met de bus of taxi te gaan. Echter, die bleken er allebei niet te zijn dus….stappen we weer op, strekken de kuiten en nemen de heuvelachtige weg langs de snelweg weer terug. Als we bij de campground aankomen is het al donker.

We maken een lekker hollands bakkie, want tenslotte moeten wij toch iets van thuis meenemen en kijken de mail en de webblog na op nieuwe berichten. Er is een bericht gekomen van de Caravandealer op ons verzoek aan GoCanada, om de voucher op te sturen. Wij hoeven niets meer te ondernemen, alles is nu zo in orde.

We zetten de foto’s in de laptop en pakken de kaarten om een plan de campagne voor de volgende dag te maken.

Terugkijkend op de afgelopen twee dagen moeten we constateren dat ook wij de afstanden onderschatten. De 200 kilometer van vandaag lijken niet veel maar wegopbrekingen, de slechte wegen en de vele bochten zorgen er voor dat je veel langer onderweg bent dan verwacht.

 Fred draagt twee horloges één met de Canadese tijd en één met de Hollandse tijd erg makkelijk maar ook verwarrend. Je blijft er op kijken hoe de situatie in Nederland is het blijft toch wennen.

<http://maps.google.nl/maps/ms?hl=nl&ie=UTF8&msa=0&msid=101273003689840652488.000490137a17059f51f25&z=11>

Ophalen camper vanuit hotel

Het is nu zondag 6,30 en Ajax heeft gewonen en Rob hebben we gesproken via Skype. We gaan proberen een snoertje te scoren voor het kleine toestel omdat de reisfoto´s daar nog op staan.

Het heeft vanacht geregend en de straten zijn nog nat, kijken wat het weer gaat doen en moeten dan ons plan trekken voor vandaag.

We gaan naar Vnacouver Aquarium, met de bus na eerst even op zijn Canadees te hebben ontbeten,. Het lijkt wel of iedereen buiten de deur ontbijt en meestal op straat. Alles is er op ingericht dat je snel iets kunt eten of meenemen.

Na het ontbijt  nemen we de bus. Wat zijn de mensen hier toch ontzettend aardig. De chauffeur is behulpzaam en ook de passagiers willen graag meehelpen om het naar je zin te maken.

In het aqaurium maken we kennis met de Beloga´s, prachtige witte walvissen. Maar ook dolfijnen zijn er te zien. Dit soort komt veel voor in de buurt van Canada.

Na het bezoiek lopen we door Stanleypark terug naar de bus om het beruchte camerasnoertje te gaan scoren. Maar eerst nog even een broodje gekocht, meenemen natuurlijk.

In de Sony winkel is nog slechts een snoertje aanwezig maar er zijn twee klanten. Wij zijn de tweede klant. Het ompraten van de eerst gegadigde mocht niet baten. Wij hebben toen maar een cardreader gekocht..

In het hotel hebben we het broodje opgegeten en alle foto´s verwerkt.

Nu is het wachten op de taxi om ons naar de camper te brengen. In Nederland slaap iedereen.

We zitten nu op de boot naar Nanaimo en het is 18.10 uur.

De oversteek duurt 90 minuten en kost per minuut 1 dollar, we schrokken ons wild. De camper werd net als bij straatwerk met een wielmaat opgemeten en we vielen buiten de categorie, oversized.

Vooraf hebben we uitgebreid uitleg gekregen.

De vrouwen over de papieren de mannen over de camper, zeer rol bevestigend.

Bij ons ontbrak de voucher voor het gebruik van de camper en kregen hem niet mee. Edith is een beetje boos geworden en kon afspreken dat ze met Nederland zou bellen om de voucher als nog op te sturen.

We moeten vanavond  nog boodschappen doen en een campground  zoeken en daarna met Nederland bellen na 24.00 uur.

In Vancouver hebben we iets ontdekt wat ook in Nederland zou moeten, op de bussen zat voorop een fietsdrager voor twee fietsen. Een passagier plaatst zelf zijn fiets er op en stapt in, iedereen wacht geduldig niets aan de hand. Het zelfde bij uitstappen. Ook mooi is dat iedere bus een automatische klep heeft bij de chauffeur op rolstoelen in en uit te laten. Deze klep klapt open wanneer er een rolstoel voor staat, mensen wachten geduldig en gaan opzij.

Hier is iedereen zeer vriendelijk en behulpzaam.

De dienstverlening zit in hun bloed.

We gaan waarschijnlijk overnachten in Nanaimo, en maandag naar Tofino. Lekker op schema. Jullie moeten zo al weer werken en wij hebben nog de hele avond.

We zijn om 21.00 uur aangekomen op campground Jinglr Pot.

De eigenaar is een breed grijnzende Chinees Mr John Lie die ons over het hele eiland wil vertellen. We hebben nog niets gegeten en willen graag boodschappen doen. Hij legt ons uit waar de supermarkt is die tot 22.00 uur open is.

We rijden er naar toe en kopen de hele winkel leeg en dat is niet makkelijk omdat het zo groot is. De prijzen zijn heel hoog vergeleken met Nederland en wat wij gewend zijn. Maar ja het is vakantie en we kunnen niet even terug vliegen.

Op de terugweg spotten we het eerste wild. Twee reebruine ogen steken de snelweg over. Het lijkt een hond maar daarvoor was het te groot. Het bleek een hert te zijn. 

http://vliegtuighomepage.nl/a330.htm

vliegtuig

Zo ver van huis, ik moet wel aan het idee wennen dat we zo ver weg zijn van familie,vrienden en collega´s.

Je bent niet zomaar terug maar dit is natuurlijk een land waar je niet dagelijks komt dus genieten nu het kan.

Bij terugkomst hebben we de verhalen.

Zaterdag 18 september Vancouver

Aankomst op het vliegveld om 16.00 uur het is 19 graden en een stuk warmer dan onze eerdere landing in Calgary waar het maar 5 graden was.

Vanaf het vliegveld hebben we direct een taxi en binnen twintig minuten lopen we het hotel binnen. De chauffeur zet de yellowcap nog net niet in de lobby.

Ook daar worden we direct geholpen en binnen enkele minuten lopen we de kamer in.

We bellen vanuit onze kamer via de receptie met de camperdealer voor een afspraak. Ja, en dan wordt ineens alles anders.

De camperdealer vraagt of we de camper al op zondag willen halen zonder extra kosten omdat het maandag erg druk is.

Dat vinden we prima alleen betekent dat wel iets voor de plannen die we hadden. In de komende twee dagen zouden we Vancouver verkennen. Daar blijft nu een avond en een halve dag van over.

In de avond zijn we naar Chinatown gelopen en onderweg door een gezellige winkelstraat gelopen met artiesten en muziek. Veel oude en nieuwe gebouwen wisselen elkaar af. De sfeer is net als in Nederland, het zou zo een grote stad in Holland kunnen zijn.

De enige stoomklok ter wereld.

De foto´s staan in het album maar niet alle foto´s omdat we van het kleine toestel het snoertje zijn vergeten.We gingen  lokale tijd 21 uur naar bed helemaal kapot van de lange dag en het lopen door de grote lange straten.

Morgen zaterdag vroeg op voor de laatste handelingen. De planning is vetrek met de tram van 08.18 uur  aankomst centraal 8.38 uur en de trein van 08.58 uur spoor 9 richten Leiden centraal  aankomst Schiphol 09.29 uur.

Intercontinentale vlucht is 4 uur eerder aanwezig zijn.

Onze vlucht TS940 vertrekt om 13.30 uur turminal 3 om in Vancouver aan te komen om 16.25 locale tijd. In Nederland is het dan 01.25 en ligt iedereen in zijn mandje te dromen.

Gaan we ons kikker landje missen we weten het pas over 22 dagen.

<http://maps.google.nl/maps/ms?hl=nl&ie=UTF8&msa=0&msid=101273003689840652488.00049010033ba42b4172d&z=6>

Totale route

<http://maps.google.nl/maps/ms?hl=nl&ie=UTF8&msa=0&msid=101273003689840652488.00049010033ba42b4172d&z=6>

Deze link geeft een overzicht van de totale route.

Een rondreis door Canada BC, een geweldige reis in een periode waarin de wereld op haar mooist is. Indian Summer in Canada zal een geweldige belevenis zijn. In maart 2010 boeken we de reis en dan is het wachten tot de datum van vertrek is aangebroken lang. Ondertussen moeten er wel allerlei voorbereidingen worden getroffen. .

Voor een goede begeleiding tijdens de reis hebben we een Tomtom kaart van Canada gekocht. En om niet met grote koffers in de Camper opgescheept te zitten, we gaan dus met een Camper reizen, zijn er grote tassen op wielen aangeschaft.

De camper is voorzien van een totale inboedel, inclusief beddengoed, handdoeken en theedoeken enzovoort. Dat scheelt veel bagage meeslepen.

Ondertussen is er een foto - en een filmcamera aangeschaft en uitgeprobeerd. De adapters allemaal gecontroleerd op een werking bij 110 volt. Kortom we zijn wat dat betreft goed voorbereid.

Maar ook het reisschema moest worden gemaakt, wat willen we zien en wat kan absoluut niet. Kortom het schema is klaar en er zit zelfs nog ruimte in om ergens een dagje langer te blijven hangen.

De reis start op 18 september met een vlucht van Amsterdam, via Calgary naar Vancouver. Daar hebben we twee dagen om Vancouver te ontdekken voordat we de camper op halen en echt starten. Helaas een tussenstop, dat was in eerste instantie niet zo bedoeld maar ja.

Over goede raad hebben we geen klagen gehad, iedereen die al eens in Canada is geweest heeft wel een tip, wat varieerde van waar je het beste kunt pinnen tot een berenspray om de beren op afstand te houden.

Met nog één dagen te werken maar nog zes dagen voordat we vertrekken kijken we uit naar deze reis.

De camper ziet er mooi uit op de foto, hopelijk is dat in werkelijkheid ook zo. Samen 22 dagen door het wilde Canada, uikijken voor beren maar genieten van het landschap. Afwachten of we heimwee krijgen naar het vlakke Nederland,.

Op tijd benzine tanken want zonder benzine staan langs de weg is strafbaar in Canada, dus soms al tanken bij een halve tank. Niet overal zijn zomaar benzinestations. Opletten dus.